c r e a t i v e & c r i t i c a l + + b l o g

เป็นเรื่องธรรมดาสามัญสำหรับของสองสิ่งที่อยู่ถัดจากกัน

จะมี "ช่องว่าง" ระหว่างของสองสิ่งนั้นอยู่

จะห่างมาก ห่างน้อย อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆก็สุดแต่ว่าระยะทางระหว่างกัน

อย่างข้างบนเมื่อกี้ก็เป็นช่องว่างระหว่างบรรทัด

ก็คงไม่แปลกอะไรที่คนสองคน บังเอิญถูกคนข้างบนเค้าขีดเส้นทางเดินให้บังเอิญมาจ้ะเอ๋กัน

คนสองคนนั้นก็ย่อมจะมี "ช่องว่าง"  ระหว่างกันอย่างไม่ต้องสงสัย

พื้นที่ที่ไปไม่ถึงกันนั้น บ้างก็คือพื้นที่ส่วนตัวของใครบางคนที่ไม่อยากให้คนอื่นๆก้าวเข้าไป

หรืออาจเป็น หน้ากากของเราที่สวมใส่ไว้เมื่อเจอกับใครต่อใคร

ทั้งความเป็น ผู้หญิงกับผู้ชาย ผู้ใหญ่กับเด็ก รุ่นพี่่กับรุ่นน้อง

ชีวิตของเราจึงกลายเป็นการจัดการความห่างของเรากับสิ่งต่างๆ และระหว่างเรากับใครหลายๆคน

พื้นที่ว่างที่ไกลเกินไปเราต้องเติมทับให้มันใกล้ขึ้้น ก่อนจะห่างหาย

กลับกัน การอยู่ใกล้กันเกินไป ก็ไม่ใช่เรื่องดี

เหมือนที่ คาริล ยิบราน เคยเขียนไว้ว่า "จงยืนอยู่ใกล้กัน แต่อย่าใกล้กันเกินไปนัก เพราะเสาในวิหารก็อยู๋ห่างกัน"

บางครั้งการต้องคอยหยุดตัวเองไม่ให้เดินเข้าไปทักทายกับใครอีกคน เพราะกลัวว่าคำทักทายนั้นมันจะมากเกินไป

การพยายามหาที่หลบสายตาของตัวเอง เพื่อไม่ให้ใครคนนั้นเห็นเมื่อเค้าเดินผ่าน ไม่ใช่เรื่องสนุก

เหมือนเพลงใกล้ไป เพลงใหม่ของ friday ที่ฟังกี่ทีกี่ทีก็โดนคนมีปัญหาด้านการแอบมองเค้าข้างเดียวแบบเราทุกที..

ฟังแล้วก็ยังสงสัยอยู่ว่าเมื่อไหร่จะจัดการกับช่องว่างในชีวิตของตัวเองให้ได้ดีกว่านี้บ้าง

แล้วระยะห่างแค่ไหน ถึงจะพอดี มาบอกกันสักทีก็ดีนะ